آئـیـنه طـلـعـتی که فـروغ سپـیـده است            با خود هـزار جـلـوۀ نـور آفـریده است

بـا شـوق دیـدن رخ آن آفــتــاب حُـسـن            خورشید سربرهنه ز مشرق دویده است

با رویـش و شـکـفـتـن آن گـلـبـن امـیـد            عطر خوش بهار به جان‌ها رسیده است

اکـنـون خـبر کـنـید مـریـدان عـشق را            کز گـلـشـن مراد، نسیـمی وزیـده است

دیگـر مـخـوان حـدیث شب انتـظار را            خـورشـید آسـمـان هـدایت دمـیـده است

او شاهـکـار خـلـقت و نقـش‌آفرین دهر            نقـشی دگر ز روی محمد کـشیده است

بـا شــوق سـر نـهــادن بـر آسـتــان او            تـا سـامـرا کـبـوتـر دل‌هـا پـریـده است

آشفته گشته خواب خوش دشمنان از او            با آن که کودک است و به مهد آرمیده است

خوانـدند و ان یکـاد برایش فـرشتـگـان            طاووس جنّت است که جبریل دیده است

صد تور نقره در ره او فرش کرده است            ماهی که وصف چهرۀ او را شنیده است

ایـام انـتـظـار گـل نـرگـس است و باز            دل‌ها به شوق وصل جمالش طپیده است

پرچم‌فراز عدل و امان است و کردگار            او را به پاس عدل و شرف برگزیده است

ای دل! بخوان دعای فرج را، کز این دعا            عطر ظهور مهدی زهرا چکـیده است

بـا او خـرابـه‌هـا شـود آبــاد در جـهـان            ایمان به این کلام « وفایی» عقیده است